Lessen uit Zuid-Afrika voor Palestina: Ondersteuning van de politieke gevangenen


(dit is een herwerking van een artikel van Adri Nieuwhof voor The Electronic Intifada 9/8/2011)

Met het heengaan van anti-apartheidsstrijder Nelson Mandela verliezen ook de Palestijnen een belangrijk supporter voor hun anti-apartheidsstrijd. Als wijze van eerbetoon aan Mandela en om nog maar eens in de verf te zetten dat er nog wel degelijk apartheidsregimes bestaan, hieronder een artikel over de politieke gevangenen van Zuid-Afrika en Palestina.

Zuid-Afrika vervolgde de anti-apartheidsactivisten op grond van artikel 29 van de Internal Security Act. Ghadija Vallie (Western Cape Relief Fund (WCRF)): “Normaal gesproken kwamen de Zuid-Afrikaanse troepen tijdens de nacht, terwijl de mensen sliepen, wanneer ze het meest kwetsbaar zijn. Ze werden uit hun huizen gehaald en opgesloten. Mensen konden verdwijnen zonder een spoor achter te laten. Ze werden in eenzame opsluiting gehouden en werden gemarteld. Na verschillende maanden konden mensen plotseling verschijnen in de rechtbank of werden ze teruggevonden in een ziekenhuis."

De praktijken van gevangenisstraffen in apartheid Zuid-Afrika onder artikel 29 zijn vergelijkbaar met de Israëlische praktijk van administratieve detentie. Een brief van Ali, een Palestijnse politieke gevangene leest als volgt: “ ( .. ) Ik werd 46 jaar oud en 23 jaar van mijn leven zit ik in de gevangenis, dus ik ben ervaren genoeg. ( .. ) Vandaag leven we met acht gevangenen in cellen van ongeveer 20 vierkante meter. De cel is voorzien van een badkamer en douche. We moeten 20 uur per dag in de cel blijven. We eten, slapen, kijken televisie, studeren, douchen, ... allemaal in dezelfde cel. Maar tijdens al die jaren, blijft hoop bestaan."

Ghadija Vallie: "Waarom hebben we het nog steeds over Nelson Mandela, die 27 jaar in de gevangenis doorgebracht?  Waarom spreken we niet over de Palestijnse politieke gevangenen die ook zoveel jaren in de gevangenis doorbrengen? "

In Zuid-Afrika was er een voortdurende "Laat de gedetineerden vrij”-campagne .  Vallie: "Onze politieke leiders van binnen en buiten Zuid-Afrika gaven aanwijzingen voor de campagnes. Sinds de jaren 1950 riepen we op tot de vrijlating van onze leiders. Er zijn ook gevangenen in hongerstaking gegaan.  Het is belangrijk dat gevangenen weten dat ze niet vergeten zijn. We hebben veel werk voor gevangen vrouwen en kinderen gedaan, omdat ze kwetsbaarder zijn".

Hongerstakingen worden ook gebruikt door Palestijnse gevangenen om te protesteren tegen het Israëlische gevangenisregime. Gevangene Ali over een hongerstaking in 1992: "Op dat moment zaten we 13 000 Palestijnse politieke gevangenen in Israëlische gevangenissen. Twintig dagen lang aten of dronken we niets anders dan water. Een van mijn vrienden uit Jeruzalem overleed op de laatste dag van de staking. Onze eisen waren om ons leven in de gevangenissen te verbeteren, zoals studeren aan de Open Universiteit (wat onze familie zou betalen). Het eten was zo slecht dat we eisten om het te verbeteren en om grotere porties klaar te maken, want het eten was niet genoeg voor ons. Zo werd ik ondervoed. Ik heb nog steeds last van de gevolgen daarvan. "

Vallie denkt dat de ondersteuning voor het verzet door de Zuid- Afrikanen in ballingschap verschilde van die van de Palestijnen vandaag. Zo protesteerden verbannen ANC-leden voor Zuid- Afrikaanse ambassades.  Soms gebeurden activiteiten spontaan. Bijvoorbeeld, wanneer de zoon van de voormalige Britse premier Margaret Thatcher vermist was in de woestijn tijdens de Parijs-Dakar rally in 1982, vroeg Thatcher de mensen voor hem te bidden.  Op dat moment hielden vrouwen met familieleden in hechtenis of in afwachting van een proces een bijeenkomst in Kaapstad. Een vrouw zei toen: “Thatcher huilt voor één kind, maar wij huilen voor een natie van kinderen die worden vastgehouden in de gevangenis.” Er werd vervolgens naar de Britse ambassade gemarcheerd om die boodschap aan Thatcher af te leveren".

Vallie: "Wanneer familieleden van gevangenen of ex-gedetineerden naar mijn kantoor kwamen om ondersteuning te vragen, huilden we samen. Dan vroeg ik: “Wat kunt u doen om het te veranderen?”   Zo zijn mensen actief geworden, protesteerden ze buiten de rechtbank en detentiecentra, informeerden ze de media en vonden ze manieren om te communiceren met de gevangenen binnen. Het is zo belangrijk dat gevangenen weten dat ze niet vergeten worden. Ik vond manieren om berichten te leveren aan gevangenen op Robbeneiland. Sommige bewakers waren behulpzaam. Ik ben nog steeds in contact met Christo Brand, de gevangenisbewaker van Nelson Mandela die een vriend van Mandela werd " .

 

Laten we het voertuig een duw geven

 

"Het is aan het Palestijnse volk om ons te vertellen welke steun zij het meest nodig hebben. Zij weten het, want zij leven onder onderdrukking en voelen de pijn. Zij moeten het voertuig besturen om dit te veranderen. Soms heeft het voertuig een kleine duw nodig. Internationale solidariteitsactivisten kunnen helpen bij het duwen van het voertuig. "

Ook de Palestijnse gevangenen voeren campagnes van ongehoorzaamheid tegen de escalerende reeks van strafmaatregelen door de Israëlische Gevangenisdienst (IPS). Gevangenen gaan regelmatig in hongerstaking en gebruiken een scala aan andere vormen van ongehoorzaamheid,  zoals de weigering om gevangenisuniformen te dragen, de weigering om deel te nemen aan het dagelijkse appèl, of de weigering om mee te werken aan andere IPS eisen. Addameer (Prisoner Support and Human Rights Association) roept op tot solidariteit met de gevangenen. Laten we het voertuig een duw geven! 

Meer info: http://www.addameer.org/

Teken onze petitie voor de Palestijnse kindgevangenen hier:

http://www.change.org/petitions/eu-high-representative-external-action-put-pressure-on-israel-to-respect-the-rights-of-children-in-captivity

of

http://www.palestinasolidariteit.be/gevangenschap-geen-kinderspel

 

© Palestina Solidariteit vzw 2016