Uit het dagboek van Inge (1)

Gaza's natuurlijke kleurenpracht bevat blauw, geel en groen. De zee en de lucht verschillen iedere dag van tint: van cyaan tot staalblauw tot midnachtsblauw. Inlands verandert de zee in het woestijngeel van het strand en van zandwegels, waar het onderbroken wordt door het schaarse groen van Gaza-Stad dat zich rijk schakeert in de velden, de bomen en het struikgewas van centraal-Gaza.

 

Daarnaast is er grijs. Het eindeloze grijs van eindeloze armoede en de overbevolking. Simpele gebouwen en bouwwerven verdringen elkaar monotoon in asgrauwe kleurloosheid. Door gebrek aan geld of door afwezigheid van materiaal flirten ze half statig met een betere toekomst en verzetten ze zich tegelijkertijd tegen het verval. De vluchtelingenkampen zijn iets grijzer dan de rest van Gaza, maar het grijs is overal. In de kogelgaten van mooi geverfde gebouwen waaruit beton komt gluren of in het grauwe van vernielde gebouwen waar soms nog mensen wonen, in de bouwwerven die halverwege hun groei gestagneerd zijn. Door het tekort aan bouwmateriaal? Ook na de versoepeling van de blokkade staat  cement op de zwarte lijst. Daardoor zijn vele huizen sinds de belegering van 2008-2009 nog steeds niet heropgebouwd. Om een idee te geven: meer dan achtduizend wooneenheden werden toen onbewoonbaar.

 

“De bestaande machten van het westen die dezelfde rechten weigeren toe te kennen aan Palestijnen”

Iedereen hier noemt het een oorlog, maar het was een belegering. Neen, het was een slachtpartij van olifanten tegen mieren, van moord zonder onderscheid, van gebombardeerde huizen, scholen, ziekenhuizen en moskeeën, van daverende explosies, van kinderlijken, van bijtende honger en brandend wit fosfor en van instorting en vernieling. Drie weken Israëlische terreur vermoordde 1400 Palestijnen, van wie meer dan tachtig procent burgers. Aan de andere zijde stierven dertien Israëli's, van wie vier door friendly fire, wat ironische terminologie is voor dood door eigen vuur. Dat is een dodelijke verhouding van 99 Palestijnen versus één Israëli. Deze statistiek van bulkende onevenredigheid wordt echter genegeerd door de bestaande machten van het westen, die graag uitroeptekens plaatsten achter 'Israëls' roep op bestaansrecht en de noodzaak van verdediging, maar die dezelfde rechten weigeren toe te kennen aan Palestijnen.

 

(Inge Neefs, Gaza op mijn hoofd, EPO, Berchem, 2013, p, 57-58)

© Palestina Solidariteit vzw 2016